Heb ik al verteld…

update– dat ik dit jaar het goeie voornemen had om weer wat meer neer te schrijven hier?
– dat het voorgaande duidelijk niet aan het lukken is.
– maar dat ik daarvoor wel een paar redenen kan opsommen
– dat 1 van die redenen is, de laatste loodjes aan mijn doctoraat.
– dat het voorgaande inhoudt dat ik heel de dag moet schrijven, schrijven, schrijven.
– en dat de goesting om ’s avonds dan nog een beetje te schrijven ver te zoeken is.
– dat een ander van die redenen is, dat ik weer vroeg mijn bedje opzoek ’s avonds.
– en dat de reden dààrvoor is, dat we in juli een broertje of zusje verwachten voor zoonlief (genaamd: Tournabis).

Ik heb zeker ook nog niet verteld…

– dat ik weer meedoe aan ‘Dagen Zonder Vlees’.
– en dat ik mij dit jaar nog beter inspan dan vorig jaar – toen haalde ik 26 dagen!
– dat ik grootse plannen heb met mijn moestuin.
– maar dat ik daar de tijd niet voor zal hebben dit jaar, dus ik zal er waarschijnlijk zelfs niet aan beginnen…
– dat ik eind april nog naar Montréal op congres mag.
– waar ik een ‘Student Award’ gewonnen heb, olé..

Dus ben ik blij dat jullie nu toch weer een beetje up to date zijn…

Geplaatst in Het leven zoals het is | 1 reactie

2 jaar

Tis bijna niet te geloven…

Blijft het zo snel vooruit gaan?
Gaat het nog sneller dan de voorbije twee jaar?
Of is er een moment waarop de tijd iets meer blijft hangen…
Ik vraag het mij echt serieus af de laatste dagen…

Geplaatst in Beslommeringen, Tourna, Vragen | Een reactie plaatsen

Moeten opgeven

We hebben ons best gedaan, vind ik zelf. Maar als het echt niet meer werkt, moet je er een einde aan maken. Zo verging het ons met de herbruikbare luiers. We hebben altijd al wat last gehad met lekjes. En de laatste maanden was zoonliefs body bijna dagelijks minstens een keer natgeplast. Maar zelfs dan bleven we volharden, hoewel de verzorgsters van de creche daardoor – overigens zonder klagen – waarschijnlijk wel meer dan hun werk hadden! Tot de laatste weken: toen was het echt niet meer werkbaar. Telkens hij plaste was hij doorweekt. Het broekje was precies niet meer waterdicht! Misschien kwam het door de immense hoeveelheden die hij produceert. Of zijn de broekjes versleten? Hoewel ze nog zo oud niet zijn. Zelfs het nieuwste broekje – amper een paar weken oud – onderging hetzelfde lot. En ook de textiel-waterdichtmaker kon de boel ook niet oplossen.

Eigenlijk doet het wel een beetje pijn: want gedurende die 22 maand heb ik het eigenlijk wel nog graag gedaan. Pampers wassen, uithangen, plooien. Het was precies een deel van onze dag. Maar de laatste loodjes zullen we toch met gewone pampers moeten afleggen… Ik hoop echt dat zoonlief snel proper is, want ik voel mij dagelijks toch een beetje schuldig. En stiekem kijk ik uit of ik toch niet nog ergens luiers vind die wel nog voldoen voor hem…

Geplaatst in Beslommeringen, Het leven zoals het is, Tourna | 1 reactie

Nee! [$*£%µ@#]

Ondertussen is zoonlief een dikke 21 maand oud. Het lijkt gister dat hij pas voor de eerste keer in mijn armen lag. En eigenlijk mogen we van geluk spreken dat het zo’n pracht van een kind is. Hij sliep al van in het begin goed. En veel. Hij eet redelijk goed, afhankelijk van wat hem voorgeschoteld wordt. Hij kon op 13 maand al rondstappen, wat voor hem het begin van het alleen-spelen-tijdperk was. En echt veel heel-ziek is hij niet geweest, behalve de aanhoudende oorontstekingen.

Meestal is hij ook een flinke kerel. Hij verstaat wat we zeggen en volgt onze adviezen meestal ook op. Natuurlijk is hij eens ondeugend, maar dat moet ook! Maar de laatste tijd is hij eigenlijk gewoon echt stout. Hij schopt, stampt, krabt, draait en keert telkens we zijn pamper moeten verversen. En dat terwijl hij het uitschatert van het lachen. En we mogen tien keer nee zeggen, het mag niet baten. De keren dat hij in de hoek moet staan, zijn ondertussen niet meer te tellen. Maar dat vindt hij precies niet zo erg. Bovendien staat hij dan echt te grijnzen als we hem vertellen dat hij braaf moet zijn, of hij anders nog eens in de hoek zal vliegen. Hopelijk is het maar een periode, die snel zal overgaan. En hopelijk is dit geen voorbode voor zijn échte puberteit…

Geplaatst in Beslommeringen, Het leven zoals het is, Tourna | 1 reactie

Waaghalzen gespot

Ik heb nog niet verteld over onze nieuwste gezinsleden: twee prachtige nieuwe kippen. Peppie en Kokkie waren op een bepaald moment gewoon ziek, verlamd, op. Van de ene dag op de andere. Een heel triestige zaak. Maar we zijn niet al te lang blijven treuren en schaften ons een tijdje terug een nieuw koppel bruine legkippen aan: Gaston en Leo.

Laat mij eventjes vertellen: niet alle kippen zijn dezelfde. Peppie en Kokkie waren namelijk niet echt de grote waaghalzen. Ze bleven braaf in hun Extra-Large Kippenren, krabbelden wat rond, strooiden wat zand, legden een eitje en sliepen op hun stok. Gaston en Leo daarentegen, die steken wat uit. Of toch één van de twee. Ik kan ze precies nog niet uit elkaar houden. Want een aantal weken terug heb ik verschillende keren kippen moeten opjagen, vangen, en over de draad gooien. Uiteraard allemaal diervriendelijk. En zacht. En lief. Uiteraard. Eén moment stond Gaston (of Leo) zelfs gewoon op de draad. Te staan. Als een koorddanser. Zonder evenwichtstok.

Maar na “vakkundig” geplukt te worden door schoonpapa, zingen ze al een heel toontje lager. Terecht ook! Nu moeten ze alleen nog leren binnen te slapen. En te leggen. Hoewel dat buitenleggen niet lang heeft geduurd, want ze werden als straf een dag in hun hok gezet. Ha!! Maar dat buiten slapen… Ik heb ze echt al dagen in hun kot gestopt. Ze zelfs al verschillende keren op te stok gezet. Maar blijkbaar genieten ze van de buitenlucht en van het dichte-dichte liggen in hun eigengemaakte zandkuil. Ik denk dat ik ze maar laat…

Geplaatst in Het leven zoals het is, Kippen | Een reactie plaatsen

Nieuwe oude liefdes

Op een gegeven moment komt alles terug in je leven. Zo ben ik jaren niet meer naar de bibliotheek meer geweest – volgens de bibliothecaris was het 8 jaar geleden! Maar een aantal weken geleden besloot ik dat het eens tijd werd om terug wat boeken te lenen. In plaats van te kopen. Een stuk goedkoper ook. En veel meer variatie – ik bleef nogal hangen bij Deflo en Karin Slaughter. Dus hoewel de liefde voor het lezen nooit helemaal weggeweest is, is de kriebel om nieuwe boeken te halen er weer. En om ze uit te lezen. Nu er toch niets op tv is. Behalve herhalingen van FC De Kampioenen. Ja, die blijven ook terugkomen.

En zo ben ik ook al heel lang niet meer gaan zwemmen. Tot deze week. Want door de zomerstop van mijn danslessen, had ik nood aan een alternatief om mijn wekelijkse sportuurtjes te halen. En raar dat dat was. Want ik zat nog maar in het water en ik wist weeral waarom ik vroeger zo graag zwom. Waarom ik nu nog graag zwem. Die rust. Dat frisse water. Je eigen tempo. Baan na baan – 60 in totaal. Heerlijk!!

Oude hobby’s en gewoontes. Toch vreemd dat die jaren nadien nog altijd even leuk zijn?

Geplaatst in Het leven zoals het is, Leesplezier, Move it | Een reactie plaatsen

Help, een verslaving!

Jaren geleden heb ik me – hoewel het vrij gemakkelijk ging – van mijn enige verslaving kunnen bevrijden: roken. En sedertdien ga ik verslavingsloos door het leven. Heerlijk is dat!

Zo heb ik nooit (meer) de dagelijkse nood gekend om een ochtendlijke kop koffie, een noodzakelijke tas thee of een pakje sigaretten te consumeren. Meer nog, al jaar en dag drink ik geen druppel koffie. Gewoon, omdat het niet lekker is. Hoewel ik altijd vond dat de geur van gemalen koffiebonen en versgezette koffie overheerlijk is.

Maar op een dag kreeg ik het lumineuze idee om een kop koffie te drinken. Zomaar. Op het werk. Om wakker te worden. Of mijn hoofd wat op te helderen. (Elke reden is goed.) En ja, dat hielp precies wel. Dus een paar dagen later, wanneer ik een kleine boost kon gebruiken, stond ik terug aan die kan. En vanmorgen betrapte ik mezelf erop dat ik daar mijn tas stond te vullen, zonder enige aanleiding. Gewoon. Omdat koffie met (veel) suiker en (veel) melk wel kan smaken.

Heb ik er nu een verslaving bij?

Geplaatst in Beslommeringen, Het leven zoals het is | Een reactie plaatsen