Ons Klein Ventje is weeral verslagen door de beestjes die zich in de crèche zo gemakkelijk verspreiden. Na respectievelijk een virale infectie op de darmen, een oorontsteking en windpokken, zat ik gister terug in de wachtzaal van de dokter. Vier keer in vier maand dus. Verdict deze keer: slijm op de longen en verstopping van de neus-keel-oorholtes -> een snotvalling dus. Gelukkig geen reden om hem uit de crèche te verwijderen, maar daar zijn we weer met siroop en neusspoelingen (X2) – en da heeftie zo graag!
Jaja, ik weet wel dat die kleine mannen hun weerstand moeten opbouwen, en anders hebben ze het in de kleuterklas, en kindjes worden niet groot zonder ziek worden. Maar ik zou toch de komende 6 maand de dokter niet meer willen zien. Als het even kan?
Crèches zouden verboden moeten worden!
Posted: 17/06/2011 in Beslommeringen, Het leven zoals het is, TournaEen twijfelgeval.
Ik kan niet meer naar de naailes volgend jaar. Jammer, want na 2 jaar ben ik eindelijk iets aan het maken wat ik (waarschijnlijk) ook effectief zal dragen. Maar door ventjelief zijn laatdienst, werd het kiezen tussen naailes of dansles. Die keuze was snel gemaakt.
Maar ik zou liever mijn (beetje) ervaring in naaien niet verliezen en plan voor mezelf een (twee)wekelijks naai-uurtje. Helaas is de naaimachine die ik kreeg van mijn meme niet meer van dezen tijd. Integendeel, zo’n antiek stuk heb je nog nooit gezien. Maar ze werkt nog. Alhoewel het resultaat niet altijd even mooi is.
Dilemma dus: koop ik een nieuwe naaimachine of niet? Want zal ik nog wel tijd hebben voor een naai-uurtje? En zal ik dat wel volhouden zonder ondersteuning van een ervaren lerares? Of zou ik juist meer gemotiveerd zijn door een nieuwe naaimachine?
Ik weet het dus niet… Iemand?
Weeral een tijdje geleden. Maar ik begin geleidelijk aan een beetje mijn draai te vinden. Mijn vermoeidheid neemt (te) langzaamaan wat af en ik heb daardoor wat vernieuwde energie om weer wat andere dingen te gaan doen. Niet veel hoor, de hoofdbrok van mijn bestaan is nog steeds werken, slapen en voor zoonlief zorgen – wat ik ongelofelijk graag doe, moest je daaraan twijfelen – maar ik kan ook weer eens op mijn gemak gaan winkelen, met vrienden afspreken of picknicken in de tuin. Bovendien, door het voorbije superlange weekend, is de strijk er eens volledig door en vond ik zelfs tijd om me eens gewoon oeverloos te vervelen voor tv op een loze zondagnamiddag… Heerlijk!
Dus hopelijk binnenkort ook wat nieuwe energie om af en toe een woordje te placeren…
Jonge mama’s die tips hebben om werk, huishouden en hobby’s te combineren -> bij deze een oproep!! (want voorlopig slaag ik vooral niet in die hobby’s…)
Borstvoeding is geen wondermiddel
Posted: 28/03/2011 in Beslommeringen, Het leven zoals het is, TournaZo, dat weet je dan ook weer eens! Moest je dat nog niet geweten hebben…
Voor mij een donderslag bij heldere hemel. Want je hoort overal dat borstvoeding zo goed is. En de kindjes zijn minder ziek. En ze hebben minder allergieën. En dat voor jarenlang. Dus blijf ik volharden en denk ergens diep vanbinnen dat zoonlief alle beestjes op die manier wel kan weerstaan. Dacht ik. Want kindjes worden niet groot zonder ziek te zijn, borstvoeding of niet…
Zodus gaf ik mezelf een por in de ribben, om ook maar zo stom te zijn te denken dat hij nooit ziek zou worden. En daarna huilde ik mijn ogen uit dat de beestjes hem toch maar te pakken hadden – al zullen de vermoeidheid en hormonen daar ook wel een hand in gehad hebben-. En daarna kalmeerde ik weer, want zo erg ziek issie nu ook weer niet. En hij is 4,5 maand NIET ziek geweest. En het is maar wat koorts en diarree, toch? Maar vervolgens twijfel ik of al dat getsjool (=gesukkel) met dat afkolven eigenlijk wel de moeite is. Om dan terug tot mezelf te komen, mezelf voor het hoofd te slaan, en te besluiten dat ik nu toch ook niet moet beginnen overdrijven.
Nee, borstvoeding is geen wondermiddel. Maar dat wil niet zeggen dat ik mij zal laten verleiden om vroegtijdig op te geven!! *en hierbij geef ik mezelf een spreekwoordelijke trap onder mijn kont*
Vandaag de dag moet ik vaak een beetje vechten. Tegen de vermoeidheid bijvoorbeeld, want die steekt meer dan eens de kop op. Maar ook tegen de tijd, want de was en strijk stapelen zich op. Tijd om te koken zou ik ook wat meer kunnen gebruiken, om het huis wat langs de kant te leggen en om aan mijn moestuin te beginnen. Al begin ik stilletjesaan te vrezen dat de moestuin een bijna onmogelijke opgave zal zijn dit jaar… Maar ook het eeuwige gevecht tegen het melktekort – en nee, we hebben hier geen koeien staan! Het is zo ongeloofelijk frustrerend te weten dat ik meer dan genoeg melk heb, maar doordat het kind en ik niet bij elkaar kunnen vertoeven, is het elke dag vechten om er genoeg uit te krijgen! Daarbij komt nog dat vermoeidheid ook niet direct in het voordeel speelt van de productie. En de stress en frustratie die ik van dat alles krijg al helemaal niet!!
Maar we geven niet op! We gaan tot het bittere eind – nou ja, de eindmeet ligt op zoonlief zijn halfjarige verjaardag. En dat betekent dus nog anderhalve maand vechten…
Hier ten huize Lienke doen we graag en veel aan Eco. Zo mag ik gerust opscheppen over het feit dat ik jaren aan een stuk met de fiets ging werken, vaak door weer en wind zelfs, en dat het toch wel 9 km ver was e!! Tijdens mijn zwangerschap was dat wel wat minder, maar zelfs dan carpoolden we zoveel we konden. Het was van moeten, want we hebben maar eenen auto, aja…
Ook zetten wij met plezier onze chauffage een graadje (of 2 – 3) minder. En zoveel we kunnen, verwarmen we met hout.
Met de geboorte van ons ‘Tourna’ hadden we – na enige twijfel welliswaar – al beslist om toch voor herbruikbare luiers te gaan. En daar zijn we eigenlijk nog altijd heel tevreden over. Het enige wat wat tijd vraagt, is het uithangen en plooien. Maar ik denk niet dat dat een uur per week vraagt, als je het allemaal optelt!
En we eten ook wel eens vegetarisch. Niet dat we een vaste veggiedag hebben, maar vlees hoeft er zeker niet altijd bij te zijn voor ons. En de laatste tijd drink ik ook sojamelk. Initieel omdat dat geen krampjes bezorgde aan zoonlief, de laatste tijd omdat het eigenlijk toch een stuk beter is voor het milieu – en eigenlijk ook best wel lekker!
Maar er is een tijd van keuzes maken. De keuze voor fietsen of borstvoeding. De keuze voor haastig richting creche fietsen of op het gemak met de auto. De keuze voor extra stress elke dag of wat meer rust in mijn leven. De keuze tussen niet of wel eco…Dus wordt het de auto voor mij. En een scooter voor ventjelief. Want 2 auto’s hebben wij niet nodig, daar blijf ik bij. En een scooter is dan niet zo ecologisch als de fiets, maar toch beter dan nog een auto erbij, denk ik dan…
(maar diep vanbinnen snik ik toch een beetje…)
3 maand later. En ik moet terug werken. Iets van ‘ervoor’ dat terug wordt opgepikt, alsof ik dezelfde persoon niet meer ben van voor mijn bevalling. Alsof dat het punt was waarop ik iemand anders ben geworden. En zo voelt het echt een beetje. Want de gesprekken gaan nu over bevallen, pampers en borstvoeding. Ook al had ik mezelf voorgenomen niet ‘zo’n’ moeder te zijn. Maar ik ben wel ‘zoeen’ die (te)veel over haare kleinen praat en (te) weinig over andere dingen. Ook al doe ik mijn best het gesprek in de andere richting te draaien, terwijl ik me afvraag over wat er anders nog te praten valt.
Ik heb al heel wat beslissingen genomen de laatste weken, sommige al moeilijker dan andere.
- Heel in het begin – als kersverse ouders - was er de vraag of we onze zoon bij ons op de kamer zouden leggen. Of toch maar in zijn eigen kamertje. Want beide opties hebben zo hun voor- en nadelen, evenveel van elk zelfs. En wat die van Kind & Gezin ook zeiden, ik ben voorlopig nog altijd blij met de beslissing om toch direct de eigen kamer te nemen. Hoewel het met momenten met een klein hartje was.
- Zoals borstvoeding blijven geven, ook als ik ga werken. Of toch maar afbouwen tegen dat ik terug moet beginnen. Of ‘s morgens en ‘s avonds nog borstvoeding geven. Of toch maar fulltime borstvoeding… Eindelijk is de knoop doorgehakt: we proberen het gewoon fulltime en zien wel of het lukt of niet! En lukt het niet, dan heb ik mezelf niet te verwijten dat ik het niet eens wilde proberen… Oefff, das een zorg minder!
- Daarnaast ook of het wel lukt met de fiets terug gaan werken. En op tijd terug aan de creche staan. Of toch maar een scooter aanschaffen. Maar ik heb zo’n deugd van dat fietsen. En eigenlijk wil ik helemaal geen scooter, al zou het wel een stuk gemakkelijker zijn… Toch maar eerst proberen met de fiets en dan zien of het lukt?
- En tot slot mijne blog: zal ik nog wel tijd hebben? (voorlopig niet) Zal ik nog wel zin hebben? (voorlopig niet) Wat kan ik allemaal vertellen? (voorlopig niet veel inspiratie- ik kan toch niet heel de tijd over mijne kleinen schrijven e!!) Zou ik hem niet beter afsluiten?
De week waarin Tourna er eigenlijk al moest geweest zijn, maar ondertussen koppig in mijn buik blijft vertoeven.
De week die ik in de materniteit ging doorbrengen, waarin ik ging leren hoe mijn kleintje te voeden, te wassen, te verzorgen… maar nog altijd weet ik van niets.
De week die ik dan maar vulde met kasten helpen kuisen, wafeltjes bakken, een fleece pyjama beginnen naaien, wandelen, veeeeel wandelen -omdat dat zou helpen het kind de uitgang te wijzen-, aan de monitor liggen, shoppen, pannenkoeken gaan eten met een vriendin, op een nacht 3u in het verloskwartier doorbrengen -vals alarm-, Ikea gaan leegkopen, berichtjes beantwoorden van mensen die denken dat ik hen vergeten ben te verwittigen en vooral… afwachten, rustig blijven, mij niet opjagen en hopen dat het toch nog op een natuurlijke wijze wil komen…
Die week zit er gelukkig bijna op…
